Aynı Veri, Farklı Kullanıcılar: Veri Güvenliğinde Neden Herkese Aynı Kurallar Uygulanamaz?

Veri güvenliği, yalnızca hangi bilginin korunduğuyla değil, o bilgi üzerinde kimin, hangi koşullarda ve ne yapmaya yetkili olduğuyla ilgilidir.

Bir şirketin en değerli varlıklarından biri kaynak kodlarıdır. Yıllar süren mühendislik çalışmalarının, teknik uzmanlığın ve rekabet avantajının ürünü olan bu dosyalar, yanlış ellere geçtiğinde şirket için ciddi bir güvenlik riskine dönüşebilir.

Şimdi basit bir senaryo düşünelim.

Aynı mühendislik ekibinde çalışan iki personel, aynı kaynak kodu arşivini şirket dışına aktarmaya çalışıyor. Dosya aynı, içeriği aynı ve aktarım işlemi teknik açıdan birbirinden farksız.

Ancak çalışanlardan biri bu dosyayı paylaşmak için yetkilendirilmiş. Diğerinin ise böyle bir yetkisi yok.

Güvenlik sistemi bu iki işlemi de aynı şekilde değerlendirmeli mi? Asıl mesele tam da burada başlıyor.

Güvenlik, yalnızca veriyi tanımak değildir !

Geleneksel veri güvenliği yaklaşımları çoğunlukla hassas veriyi belirlemeye ve bu verinin yetkisiz kişilerle paylaşılmasını önlemeye odaklanır. Belirli anahtar kelimeler, dosya türleri, veri kalıpları ve önceden tanımlanmış kurallar bu süreçte önemli rol oynar.

Ancak modern iş süreçleri, yalnızca dosyanın içeriğine bakarak karar vermeyi yetersiz hâle getirebilir.

Bir kaynak kodu dosyası, finansal rapor veya müşteri veri seti her koşulda aynı risk seviyesini taşımaz. Dosyaya erişen kişinin rolü, sahip olduğu yetkiler, gerçekleştirdiği işlem ve verinin nereye aktarıldığı da değerlendirmeye katılmalıdır.

Çünkü bir kullanıcının hassas veriye erişebilmesi, o veriyi istediği yere aktarabileceği anlamına gelmez.

Bu ayrım, veri güvenliği stratejisinin temel taşlarından biridir.

Dosyanın içeriği kadar, dosyaya ne yapıldığı da önemlidir!

Hassas veriler her zaman açık ve kolayca tanımlanabilir biçimlerde hareket etmez.

Bir çalışan dosyayı sıkıştırabilir, farklı bir arşiv içerisine yerleştirebilir, başka dosyalarla birleştirebilir veya desteklenen bir kanal üzerinden kurum dışına göndermeye çalışabilir.

Bu nedenle yalnızca belirli dosya türlerini ya da bilinen veri kalıplarını kontrol etmek, bütün risk senaryolarını karşılamayabilir.

Etkili bir veri güvenliği yaklaşımının üç soruya yanıt verebilmesi gerekir:

·       Ne korunuyor? Dosyanın veya veri kümesinin içerdiği bilgi ne kadar hassas?

·      Kim işlem yapıyor? Kullanıcının rolü ve yetkileri bu işlemi gerçekleştirmesine izin veriyor mu?

·       Ne gerçekleşiyor? Veri kopyalanıyor, sıkıştırılıyor veya kurum dışına aktarılıyor mu?

Bu soruların birlikte değerlendirilmesi, güvenlik ekiplerinin yalnızca veriyi tanımasını değil, veri üzerindeki hareketleri de anlamlandırmasını sağlar.

Yapay zekâ destekli sınıflandırma neden önemli?

Hassas verilerin tamamını önceden belirlenmiş anahtar kelimelerle veya sabit kurallarla tanımlamak her zaman mümkün değildir. Verinin yapısı, bağlamı ve kullanım biçimi değiştikçe sınıflandırma ihtiyacı da değişir.

Yapay zekâ destekli veri sınıflandırma yaklaşımları, kullanılan teknolojiye ve yapılandırmaya bağlı olarak, önceden tanımlanmış kalıpların ötesinde hassas bilgilerin belirlenmesine yardımcı olabilir.

Ancak sınıflandırma tek başına yeterli değildir. Bir sistemin hassas veriyi tespit etmesi, bu verinin nasıl kullanılacağına ilişkin kontrol mekanizmalarıyla desteklenmediği sürece koruma zincirinde önemli bir boşluk kalabilir.

Tespit, izleme ve politika uygulama mekanizmalarının birlikte çalışması bu nedenle önemlidir.

Her kullanıcıya aynı kuralı uygulamak zorunda değilsiniz

Veri güvenliğinde amaç, bütün veri hareketlerini durdurmak değildir. Amaç, meşru iş süreçlerini korurken yetkisiz veya riskli işlemleri kontrol altında tutmaktır.

Örneğin bir yazılım geliştiricisinin kaynak kodunu onaylı bir geliştirme ortamına aktarması işinin doğal bir parçası olabilir. Aynı dosyanın yetkisiz bir kişisel depolama alanına gönderilmesi ise farklı bir risk değerlendirmesi gerektirir. Bu noktada politika tabanlı veri aktarım kontrolleri devreye girer.

Kuruluşlar, kullandıkları çözümün desteklediği yeteneklere göre kullanıcı bazında farklı kurallar tanımlayabilir; belirli işlemleri izleyebilir, onay süreçlerine bağlayabilir veya engelleyebilir.

Böylece güvenlik, yalnızca yasaklar listesi olmaktan çıkar ve iş süreçlerinin gerçek ihtiyaçlarına göre şekillenen bir kontrol mekanizmasına dönüşür.

CyberServal DDR: Veri görünürlüğünden kontrollü aktarıma

CyberServal DDR, veri güvenliğine bu perspektiften yaklaşan çözümlerden biridir.

Çözümün veri sınıflandırma, dosya aktivitesi izleme ve politika tabanlı dışarıya aktarım kontrolü yetenekleri; kuruluşların hassas verileri belirlemesine, dosyalar üzerindeki hareketleri takip etmesine ve tanımlanan politikalara göre aktarım süreçlerini yönetmesine yardımcı olabilir.

Buradaki kritik nokta, tek bir güvenlik kontrolüne güvenmek yerine birbiriyle ilişkili katmanları birlikte değerlendirmektir.

Veriyi tanımak, hareketini izlemek ve kullanıcının yetkilerine uygun kuralları uygulamak, veri koruma yaklaşımının birbirini tamamlayan parçalarıdır.

Elbette bu kontrollerin kapsamı, ürünün desteklediği veri kaynaklarına, kanallara, entegrasyonlara ve yapılandırmaya bağlıdır. Bu nedenle kurumların kendi kullanım senaryolarını doğrulaması önem taşır.

Sonuç: Güvenlik, herkesi durdurmak değil; doğru işlemi mümkün kılmaktır

Dijitalleşen iş dünyasında verinin kurum içinde veya kurum dışında hareket etmesini tamamen engellemek gerçekçi değildir. Üstelik böyle bir yaklaşım, çalışanların verimli çalışmasını da zorlaştırabilir.

Asıl ihtiyaç, hangi verinin korunduğunu bilmek, bu veriye yönelik hareketleri görünür kılmak ve işlemleri kullanıcıların yetkileriyle uyumlu politikalar üzerinden yönetmektir.

Çünkü aynı dosya, bir kullanıcı için işinin doğal bir parçasıyken başka bir kullanıcı için ciddi bir güvenlik riski oluşturabilir.

Veri güvenliğinin geleceği, her şeyi engelleyen sistemlerden çok, neyin neden gerçekleştiğini anlayan ve doğru kontrolü doğru noktada uygulayan sistemlerle şekillenecek.